Het kan jullie niet ontgaan zijn dat ik *niet zo vaak* meer blog. Al een tijdje niet. En ik heb een besluit genomen: ik stop d’rmee. Voortaan zullen jullie me moeten bellen, mailen, hyven of msnen om te weten hoe het met me gaat!

Bedankt voor jullie leuke reacties en trouwe bezoek!

Heel leuk allemaal hoor, zo’n verliefdheid, maar studietechnisch niet het allerhandigst. Omdat ik gedurende het eerste blok net iets te weinig gestudeerd had voor de best wel zware studielast die ik voor mezelf had bedacht (dat was voordat ik een vriendje had), moest ik in de laatste paar weken flink aan de bak. Ik deed links en rechts eens een poging om dat in de vinexwoning te doen, maar mijn avondritme matcht niet zo goed met het ochtendritme van het vriendje, dus bleven er net iets te weinig rendabele uren over. Dus dan reisde ik weer terug naar het tuinhuisje, met het dappere voornemen om mij 8 dagen lang puur en alleen op mijn studie te storten. Leuk bedacht. Lukte niet. Dus na 4 dagen zat ik weer in de vinexwoning, en speelde de scene uit het vorige stukje zich af.

Daarna was het nog even een flinke teug lucht, en in xe9xe9n adem door naar de eindstreep. Laatste tentamen, woensdag 9 uur. Werd half 10, voor de verandering niet omdat ik te laat was, maar omdat er te weinig stoelen waren en er heftig gexefmproviseerd moest worden. Om 11 uur was ik klaar, en kon ik naar huis. Bekaf. Op. Gaar. MoeMoeMoe. Maar ik moest nog van alles. Een was draaien, mijn Puinhuisje weer een Tuinhuisje maken, mijn koffer inpakken!

Want ik ging met het vriendje op Vakantie! Naar een eiland. Een waddeneiland, welteverstaan. We zagen een zeehond vanaf het strand, kopje onder, kopje boven. Waar we in Griekenland uren tuurden voor *misschien wel een dolfijn*, kwamen we hier aanlopen en knikte de zeehond ons vriendelijk toe. We relaxten tot we niet meer konden, in ons heerlijke huisje met bubbelbad en sauna en gingen toen eens wat eten en wat drinken. Klein tripje down memory lane toen we de kroeg van een oud-flatgenoot binnenstapten en hij zelf achter de bar bleek te staan, terugverkast naar het eiland. Jammer van het niet-bestaande rookverbod aldaar.

Vanmorgen vroeg kuste mijn lief me wakker. Wat zullen we gaan doen vandaag? Ik keek omhoog, door het dakraam. Een paar wolken vlogen voorbij. Het waaide hard. Een stukje fietsen? Eerst eens douchen en ontbijten.

Ik zit op de bank in de vinexwoning, met mijn benen onder het fleecedekentje dat hij gekocht heeft omdat ik dat zo fijn vind, op de bank hangen met een dekentje. Het was niet de bedoeling dat ik hier nu zou zijn, ik moet studeren. Maar bij hem is alles fijner. Ook studeren. Dus ik lees in mijn studieboek. Over rand van mijn boek kijk ik stiekem hoe hij geconcentreerd bezig is aan de eettafel, achter zijn laptop. Na een tijdje voelt hij mijn blik en kijkt op. Glimlacht. Glinsterende blauwe ogen. Kriebels in mijn buik.

Ik ben verliefd. En hij ook op mij.

Wat is er met de zomer gebeurd?

Een groot bruin blad, dat langzaam naar beneden dwarrelt. Tergend langzaam. Niet te missen. Ik word er op slag verdrietig van. Blijf er naar kijken tot het in het natte gras ligt.

Ik stap de auto in. Ruitenwissers aan. Ruitenwissers uit. Miezerregen, net niet hard genoeg om de ruitenwissers aan te laten. Een donkere, grijze, grauwe lucht.

Hee! Een eekhoorntje! Bijna onder mijn wielen, maar gelukkig net op tijd weg. Dat is dan wel weer leuk aan de herfst.

Koud! Kachel aan. Broer naar sport brengen. Om 8 uur. Het is al donker. Het is verdorie al pikdonker. En nog steeds nat.

Vandaag is het niet eens zo koud. Niet eens zo nat. Niet eens zo grauw. Maar de herfst is er. En straks komt de winter. En dat vind ik maar niks.

Samen met mijn moeder (als in: zij doet het werk en ik stel moeilijke vragen) ben ik de afgelopen weken bezig geweest met het schrijven van een onderzoeksvoorstel. Misschien krijgen we daar een bult geld voor, en misschien ook niet. Maar leuk is het wel.

Mams en ik zijn een beetje vrijbuiters. We doen graag wat we leuk vinden. En eigenlijk vinden we dat iedereen zou moeten doen wat ie leuk vindt. Geloven we er heilig in dat het voor iedereen beter is als je doet wat je leuk vindt. Niet alleen voor jezelf, maar ook voor de mensen om je heen. Je geliefde, je familie, je vrienden en ook je baas.

We vroegen ons af waarom dan toch zoveel mensen werk doen waar ze geen plezier in hebben. Of wat ze inhoudelijk wel erg leuk vinden, maar waarin ze belemmerd worden door allerlei regeltjes, procedures en controles Waarom toch?

Na avonden lang gefilosofeer (en wat literatuur- en praktijkonderzoek), kwamen we tot het idee dat het ‘em allemaal zit in vertrouwen. Zelfvertrouwen, vertrouwen in en van de organisatie, vertrouwen in je collega’s. Niet regeren vanuit wantrouwen, maar vanuit vertrouwen. Een werknemer die vertrouwen heeft in zijn eigen kunnen. Een sfeer van vertrouwen op de werkvloer, waarbij het tonen van zwakheden niet resulteert in een mes in je rug. Een manager die vertrouwt op de kunde en inzet van zijn werknemers.

Het lijkt ons een ideale wereld.

En daar willen we een onderzoek naar gaan doen. Hoe krijg je het voor elkaar om die drie pijlers van vertrouwen (zelfvertrouwen, interpersoonlijk vertrouwen en organisatievertrouwen) zodanig op te krikken dat mensen met meer plezier werken? En daarmee een prachtig mooie, productieve en innovatieve organisatie te bouwen. Talent ten volste te benutten.

Vandaag is mams naar Utrecht afgereisd om het voorstel in te dienen bij de commissie die over de centen gaat. We zijn benieuwd. Chicks on a mission.

Ook zo enthousiast? We zijn nog op zoek naar mensen die zin hebben om met ons in dit avontuur te stappen, en dan met name young professionals (grofweg 0 tot 5 jaar werkervaring op HBO- en WO-niveau) en hun werkgevers.

Nieuwsgierig? Of heb je nog een misschien wel fantastisch idee voor ons onderzoek? Mail me op weblog@lamarije.nl

‘Jij bent onwijs afgevallen, of niet?’ vroeg een van mijn studiegenootjes vandaag, nadat ik haar sinds juni niet meer gezien had.

Ik ben helemaal niet afgevallen. Ben ook niet aangekomen. Ik weeg al een jaar hetzelfde, plus of min 2 kilo. En toch, toch krijg ik die vraag/opmerking echt heel vaak. Hoe komt dat toch?

"En, lukt het?" Is de meest gestelde vraag als ik vertel dat ik gestopt ben met roken. Duhuh, natuurlijk lukt het, anders zou ik nu niet vertellen dat ik gestopt ben met roken.

Bijzonder. Reuzelief bedoeld natuurlijk, maar toch ook zeker bijzonder.

Soms denk ik wel eens dat ik uit elkaar ga klappen. Moet ik rennen, springen, dansen, zingen. En dat doe ik dan ook maar, met een grote grijns op mijn gezicht. Het dansen en zingen enigszins buiten het gehoor dan wel gezichtsveld van anderen, maar rennen en springen doe ik gewoon lekker buiten. Het leuke daarvan is dat ook andere mensen er blij van worden. Gewoon een glimlach naar een willekeurige voorbijganger, daar wordt niemand slechter van.

Ik weet soms, vaak ook niet waar ik moet beginnen. Of ik begin wel, maar stop dan weer, omdat het toch wel erg een halleluja verhaal wordt. Ik ben hier niet om het evangelie te verkondigen. Dat is ook niet waardoor ik zo blij met alles ben trouwens hoor, dat heeft hele andere oorzaken waar geen testament iets mee te maken heeft.

Maar ik ben blij. Ik ben vrolijk. Ik ben gelukkig. Alles komt goed. Erg goed.

"Hoi! Ging het tentamen goed?"

Het kon niet echt anders dan dat de docent zich mij herinnerde. Tien minuten te laat kwam ik hijgend en zwetend het lokaal binnen, en ik mocht gelukkig het tentamen nog maken. Ik was bij het verkeerde gebouw (is het heel raar dat je denkt dat HO staat voor Horst? Nee toch?) en ik ben nog steeds niet zo goed in richtinggevoel en aanverwante zaken, dus ik heb ruim twintig minuten in wereldrecordtempo snelwandelen over de campus heen gesjeesd.

Ik ging zitten, wiste het zweet van mijn voorhoofd, nam plaats op aan het voorste tafeltje en begon te schrijven, te rekenen, door te halen en nogmaals te rekenen.

"Ja, ik had het hoogste cijfer!"

"Oh, hoe heet je dan, ik kan al jullie namen nooit onthouden."

"Marije, ik had een 8,4"

"Ooooh, ja, ik zag je enorm had doorschrijven, maar je weet nooit hoe dat uitpakt! Gefeliciteerd! Vond je het een moeilijk tentamen?"

"Nou… Het was niet makkelijk."

"Dat is geen antwoord op de vraag of het moeilijk was."

"Nee, het was veel en best pittig, maar niet te moeilijk. Maar ik ben misschien niet zo representatief, want ik haal tot nu toe overal hoge cijfers voor."

"Dat dacht ik al."

Waarom ie dat dacht, dat kon ik niet meer vragen. Ik ben naar elk college geweest, maar was nooit erg prominent aanwezig.

Soms vraag ik me af waar mensen dat dan aan zien. De docent met wie ik een mondeling had twee weken terug, was lyrisch over mijn paper en mijn verdediging daarvan. Hij drukte me (drie keer) op het hart dat ik toch echt moest overwegen om te gaan promoveren als ik weer afgestudeerd was.

Met de nieuwbakken studieadviseur babbelde ik een beetje informeel weg vandaag, en ik riep: "joh, ik doe maar 9 vakken komend semester, da’s niet echt veel, toch?" (het is 1,5 keer de normale voltijd studiebelasting, red.). "Voor jou is dat volgens mij prima te doen."

Nu de juiste mensen nog. Die mijn afstuderen ergens ooit gaan begeleiden. Die nog verder ooit mij misschien aan een promotieplek kunnen helpen.

Warm en bezweet word ik wakker. M. ligt al niet meer naast me. Ik draai me op mijn buik en zie de andere M., een paar meter verderop. Hij is ook net wakker. Een zwaai: goedemorgen! Nog eventjes wakker worden voor ik opsta. Ik loop naar het dek om mijn handdoek van de reling te vissen. Even een koude douche. Gehurkt zit ik in de kleine ruimte, omdat ik anders mijn haar niet nat kan maken. Ik kijk omhoog. Door het kleine raampje zie ik de mast van het schip naast ons zachtjes bewegen tegen de blauwe lucht.

De meesten zitten al boven en ik haal de laatste spullen voor het ontbijt uit de koelkast voordat ik mijn plekje tussen de anderen opzoek. Het is een beetje te druk naar mijn zin voor dit tijdstip, dus ik vraag of iemand een broodje smeerkaas voor me wil smeren en een kop koffie in wil schenken – ik kan er zelf niet bij – om vervolgens naar het voordek te verkassen. Even rustig de dag beginnen.

Zoals elke morgen slaat de algehele sloomheid ineens over naar actie. We gaan vertrekken! De ontbijtspullen worden opgeruimd, ik was af terwijl A. droogt. B. wil helpen maar mag dat niet van mij. Niet teveel mensen zo vroeg, weet u nog? Boven wordt alles in gereedheid gebracht op weg te varen. Ik controleer de kastjes en de ramen en als ik naar boven klauter zijn we er klaar voor!

Schipper T. vaart ons jacht kundig de haven uit. Een heerlijk gevoel weer: we zijn los! Het anker, de stootkussens en alle lijnen zijn binnen, worden opgeruimd, iedereen zoekt een plekje en we varen! Wil jij even mijn rug insmeren? Het waait goed vandaag, dus veel tijd om te chillen en te smeren krijgen we niet. De zeilen moeten gehesen! We beginnen enige routine te